Jaume Balagueró

JAUME BALAGUERÓ

Urodzony 2 Listopada 1968r. w Lliedzie - hiszpański reżyser i scenarzysta filmowy. Dorastał w Barcelonie, gdzie następnie studiował komunikację i fotografię na Uniwersytecie Barcelońskim. W roku 1991 ukończył studia. Rok później pracował jako dziennikarz filmowy, prowadził także program "La espuma de los días" w Radio Hospitalet.

Po swoich początkach w 1994 roku na taśmie 35 mm nakręcił swój trzeci film krótkometrażowy – "Alícia", który przyniósł mu nagrodę podczas Festiwalu Filmowego w Sitges. Z pozytywnym przyjęciem spotkał się również czwarty krótkometrażowy projekt reżysera – "Days Without Light" (1995).

Prawdziwa kariera Balagueró miała się rozpocząć u schyłku tysiąclecia, gdy w roku 1999 powstał horror "Bezimienni", oparty na powieści The Nameless Ramseya Campbella z 1981 r. Film został zaprezentowany na licznych Festiwalach Filmowych i przyniósł twórcy pokaźną sumę nagród, między innymi laur dla najlepszego filmu podczas Fantasia Festival. Idąc za ciosem, w trzy lata później Balagueró wydał swój kolejny horror – hiszpańsko-amerykańską koprodukcję "Ciemność", z Anną Paquin w roli głównej. W roku 2005 wyreżyserował Delikatną, mroczną historię o duchach, w której wystąpiła znana z serialu Ally McBeal aktorka Calista Flockhart. Wyreżyserował i napisał scenariusz także do filmu zatytułowanego "Apartament" (2006), powstałego w telewizyjnym cyklu "Películas para no dormir".

Prawdziwą sławę przyniósł mu horror "[REC]", nad którym zaczął pracować na początku roku 2007, a który na ekranach hiszpańskich kin zadebiutował już 23 listopada. "[REC]" przyniósł filmowcowi już trzecią nagrodę na Festiwalu Filmowym w Sitges oraz wiele innych nagród. Spotkał się także z pozytywnym przyjęciem krytyki i sukcesem kasowym. Balagueró kieruje nadchodzącym "[REC] 4: Apocalypse" i napisał scenariusz do "[REC] 3: Genesis". 

FILMOGRAFIA:

Alicia (1994)
Días sin luz (1995)
Bezimienni (Sin nombre, Los) (1999)
Ciemność (Darkness) (2002)
OT: la película (2002)
Delikatna (Fragiles) (2005)
Apartament (Películas para no dormir [TV]) (2006)
[REC] (2007)
[REC] 2 (2009)
Słodkich snów (Mientras duermes) (2011)
[REC] 4: Apocalypse (2014)

Koji Shiraishi

KOJI SHIRAISHI

Koji Shiraishi urodził się w 1973 w Fukoka w Japonii. Jest scenarzystą, reżyserem oraz okazjonalnie aktorem. Sławę w świecie horroru przyniósł mu film Noroi (2005).

Ukończył uniwersytet Kyushu Sangyo na stopniu filmowym i był asystentem takich reżyserów jak Gakuryu Ishii (film August In The Water), czy Shinobu Yaguchi (film Waterboys). Ulubionym jego filmem jest Crazy Thunder Road (1980), który wyreżyserował właśnie Ishii. Podziwia także takich reżyserów jak: John Carpenter, Brian De Palma, Abbas Kiarostami, Sam Raimi, i filmy: Świt żywych trupów (1978), Martwe zło (1981), Martwe zło 2 (1987), Coś (1982) i Teksańska masakra piłą mechaniczną (1974).

FILMOGRAFIA:

Suiyō puremia: sekai saikyō J hora SP Nihon no kowai yoru (2004, wykonane dla telewizji )
Za hora Kaiki Gekijo: Kaiki! Shinin Shojo (2004, film krótkometrażowy )
Noroi (2005)
Bakkan! Gurabia Teikoku (2007, serial telewizyjny )
Kobieta o rozciętych ustach (2007)
Ura hora (2008)
Grotesque (2009)
Occult (2009)
Teketeke (2009)
Teketeke 2 (2009)
Shirome (2010)
Cho Akunin (2011)

Wes Craven

WES CRAVEN

Debiutował w 1972 r. krwawym horrorem „Ostatni dom po lewej”, przetwarzającym wątki z filmu Ingmara Bergmana – „Źródło” (1960). Historia pary psychopatycznych zabójców, których ofiarami padają młode dziewczyny ze względu ze swoją brutalność jest do dziś zakazana w Wielkiej Brytanii, a jeden z popularnych przewodników filmowych, „Leonard Maltin’s Movie Guide”, określił ją, jak i jej pomysłodawcę mianem „odrażających” i „naprawdę chorych”. Nie zniechęciło to jednak Cravena do dalszej pracy w kinie. Po 5 latach zajmowania się montażem oraz pisaniem scenariuszy filmów biograficznych, romansów i komedii, zrealizował za 225 tysięcy dolarów swój kolejny horror – „The Hills Have Eyes” (1977). Obraz szybko wszedł do klasyki gatunku lat 70., a także przyniósł autorowi nagrodę Jury Międzynarodowego na Katalońskim Festiwalu Filmowym w Sitges w Hiszpanii. Nazwisko Cravena zaczęto wymieniać obok innych twórców horrorów, m.in. Johna Carpentera („Halloween”, 1978). Jeszcze w tym samym roku wyreżyserował dla telewizji NBC film o nastoletniej czarownicy – „Stranger in Our House” z udziałem gwiazdy kina klasy „B” – Lindy Blair. W 1981 r. swoją premierę miał jego kolejny obraz „Deadly Blessing” o kobiecie terroryzowanej przez członków religijnej sekty. Rok później przedstawił „Swamp Thing” (1982).

Prawdziwym przełomem w jego karierze okazało się jednak dopiero stworzenie postaci Freddy’ego Kruegera, monstrum z makabrycznym poczuciem humoru i zakończonymi ostrymi ostrzami rękawiczkami, mordercy, który posiada zdolność wnikania w sny swoich ofiar – dzieci i zmuszania ich do śmiertelnych samookaleczeń. Po raz pierwszy kino poznało go w 1984 r. w zrealizowanym za niecałe półtora milionów dolarów „Koszmarze z ulicy Wiązów”. Film odniósł tak duży sukces finansowy (26 milionów dolarów jedynie w USA), iż producenci podjęli się pracy nad kolejnymi – aż 6 sequelami, z których jedynie ostatni – „Nowy koszmar Wesa Cravena” (1994) wyreżyserował jego pomysłodawca (pozostałe to: „Zemsta Freddy’ego”, 1985, Jacka Sholdera, „Wojownicy snu”, 1987, Chucka Russella, „Władca snów”, 1988, Renny’ego Harlina, „Dziecko snu”, 1989, Stephena Hopkinsa oraz Freddy nie żyje: koniec koszmaru”, 1991, Rachel Talalay). Freddy, w którego zawsze wcielał się Robert Englund, stał się jednym z najważniejszych bohaterów horrorów obok Frankensteina, wilkołaka, czy Jasona z „Piątku 13-tego” (przez jakiś czas krążyła nawet pogłoska, iż mordercy spotkają się w jednej produkcji). Sam film Cravena, eksploatujący tematykę zła kryjącego się na pograniczu jawy i snu, wyznaczył nowy etap w rozwoju horroru.

Jednak przez następne kilkanaście lat nie udało się twórcy powtórzyć tego sukcesu. Intensywnie pracował dla telewizji, realizując m.in. filmy „Chiller” (1985), „Casebusters” (1986) oraz „Night Visions” (1990). Dla sieci CBS wyreżyserował kilka odcinków kontynuacji popularnej serii „Strefa zmroku” (1985), a dla NBC stworzył serial „The Nightmare Cafe” (1992) z Robertem Englundem w głównej roli. Bez większego echa przeszły jego filmy kinowe: sequel „The Hills Have Eyes Part II” (1985), „Deadly Friend” (1986), w którego produkcję mocno ingerowała cenzura, a także samo studio, rozgrywający się na Haiti – „Wąż i tęcza” (1988) oraz „Shocker” (1989), w którym podjął nieudaną próbę stworzenia następcy Freddy’ego –  Horace’a Pinkera. Dobre recenzje otrzymał natomiast jego kolejny film „The People Under the Stairs” (1992), który przyniósł mu nagrodę publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Fantasy w Brukseli. Umiarkowanym powodzeniem cieszył się też „Nowy koszmar…”, za którego scenariusz otrzymał International Fantasy Award. Porażkę poniósł jego ‘horror na wesoło’ – „Wampir na Brooklynie” (1995), którego pomysłodawcą, a także odtwórcą głównej roli był Eddie Murphy.

Serca publiczności oraz znakomite recenzje krytyki udało się Cravenowi odzyskać za sprawą „Krzyku” (1996), filmu o nastolatce walczącej z psychopatycznym mordercą ukrytym pod ‘halloweenową’ maską, według scenariusza Kevina Williamsona oraz z udziałem Neve Campbell, Courtney Cox i Davida Arquette. Tym razem twórca postanowił pokazać, jakie reguły i konwencje rządzą horrorami – połączył humor ze strachem, ironię z autotematyzmem. Zaproponował widzowi grę, w której sprawdzał jego znajomość gatunku. Dwa lata później z tą samą ekipą, w „Krzyku 2″, przedstawił zasady, według których budowane są sequele. W 2000 r. zaprezentował utrzymany w podobnym stylu „Krzyk 3″, który zamknął trylogię. Jeszcze w tym samym roku doczekała się ona swojej parodii – „Strasznego filmu” w reżyserii braci Wayansów, a w 2011 wyszła czwarta odsłona „Krzyku”, z czego kolejna jest planowana na 2013 rok.

FILMOGRAFIA:

Ostatni dom po lewej (Last House On Left) (1972)

Wzgórza mają oczy (Hills Have Eyes) (1977)

Obcy w naszym domu (Stranger in Our House) (1978)

Śmiertelne błogosławieństwo (Deadly Blessing) (1981)

Potwór z bagien (Swam Thing) (1982)

Koszmar z ulicy Wiązów (Nightmare On The Elm Street, A) (1984)

Zaproszenie do piekła (Invitation to Hell) (1984)

Morderczy chłód (Chiller) (1985)

Przyjaźń na śmierć i życie (Deadly Friend) (1986)

Wzgórza mają oczy 2 (Hill Have Eyes 2) (1988)

Wąż i tęcza (Serpent And The Rainbow, The) (1988)

Shocker (Zbrodnia ze snu) (1989)

Nocne wizje (Nigh Visions) (1990)

W mroku pod schodami (People Under The Stairs) (1991)

Nowy koszmar Wesa Cravena (New Nightmare) (1994)

Wampir w Brooklynie (Vampire in Brooklyn) (1995)

Krzyk (Scream) (1996)

Krzyk 2 (Scream 2) (1997)

Koncert na 50 serc (Music Of The Heart) (1999)

Krzyk 3 (Scream 3) (2000)

Red-Eye (2005)

Przeklęta (Cursed) (2005)

Zbaw mnie ode złego (My Soul To Take) (2010)

Krzyk 4 (Scream 4) (2011)

Dario Argento

DARIO ARGENTO

Syn producenta filmowego Salvatore Argento, urodził się w Rzymie 7 września 1940 roku. Swoją karierę zaczął jako krytyk filmowy w rzymskiej gazecie Paese Sera.  Gdy miał 20 lat został profesjonalnym scenarzystą. Wraz z Bernardo Bertoluccim stworzył scenariusz do spaghetti westernu Sergio Leone pt. Pewnego razu na Dzikim zachodzie (1967). Pisząc scenariusz dla Leone, Argento zwrócił uwagę Goffredo Lombardo, szefa włoskiej wytwórni Titanus, dzięki czemu zadebiutował jako reżyser filmu Ptak o kryształowym upierzeniu (1970). Jego ojciec Salvatore był producentem wszystkich jego filmów aż do Głębokiej czerwieni (1975), kiedy to rolę tę przejął Claudio Argento.  Swoje filmy tworzy na podstawie włoskich opowieści grozy, z którymi stykał się w dzieciństwie. Oprócz tego lubuje się w twórczością braci Grimm czy Allana Edgara Poe. Argento to jeden z najbardziej znanych twórców kina grozy. Kręcąc filmy, bierze udział w tworzeniu dzieła od początku do końca, doglądał każdego szczegółu. Pomagał nawet w komponowaniu muzyki do Suspirii (1977) i ten film do dziś dnia jest przez wielu uważany za jego najlepsze dzieło. Reżyser często umieszcza w filmach humorystyczne elementy, dowcipy sytuacyjne, zabawne postacie. Jego idolem wśród reżyserów jest Ingmar Bergman. Jeżeli w filmach Argento pojawia się ręka mordercy, zawsze są to jego własne ręce.


FILMOGRAFIA:


Ptak o kryształowym upierzeniu (L’uccello dalle piume di cristallo) (1970)
Kot o dziewięciu ogonach (Il gatto a nove code) (1971)
Cztery muchy na szarym aksamicie (4 mosche di velluto grigio) (1971)
Le cinque giornate (1973)
Głęboka czerwień (Profondo rosso) (1975)
Odgłosy (Suspiria) (1977)
Inferno (1980)
Ciemności (Tenebre) (1982)
Phenomena (1985)
Opera (aka Terror at the Opera) (1987)
Uraz (Trauma) (1993)
Syndrom Stendhala (La sindrome di Stendhal) (1996)
The Phantom of the Opera (Il fantasma dell’opera) (1998)
Sleepless (Non ho sonno) (2001)
Krwawy gracz (2004)
Czy lubisz Hitchcocka? (Ti piace Hitchcock?) (2005)
Mistrzowie horroru (Serial TV, odcinek Jenifer) (2005)
Mistrzowie horroru (Serial TV, odcinek Futerka) (2006)
Matka łez (La terza madre aka The Mother of Tears, 2007)
Giallo (2009)